Büyülü Orman ve Dinozor Arkadaşları
Bir varmış bir yokmuş, uzaklarda, yemyeşil ağaçlarla dolu bir orman varmış. Bu ormanda, herkesin en sevdiği şey dinozorların yaşamasıymış. Fakat, burada dinozorlar hiç de korkunç değil, aksine sevimli ve dost canlısıymış. En sevdikleri oyun, uçsuz bucaksız ormanda koşuşturup saklambaç oynamakmış. Ama bir gün, işleri biraz farklılaşmış.
Dinozorlar ve Orman
Bir sabah, minik dinozor Dido, arkadaşlarıyla oynamak için ormanın derinliklerine doğru yola çıkmış. Dido, sarı rengi ve sevimli gülüşüyle herkesin sevgilisiymiş. Dido, en yakın arkadaşı Ziko ile birlikte koşarken, ormanın sessizliğini bozan garip bir ses duymuş. "Ziko, bu ses de ne?" diye sormuş Dido. Ziko, mavi renkli ve çok zeki bir dinozormuş; "Bilmiyorum ama çok ilginç! Gidelim ve bakalım," demiş.
Dido ve Ziko, sesin geldiği yöne doğru ilerlemişler. İlerledikçe ses daha da belirgin hale gelmiş. Sonunda, büyük bir ağacın altında bulvar gibi bir yerin ortasında sevimli bir tavşanla karşılaşmışlar. Tavşanın yanında, elinde bir harita tutan küçük bir dinozor daha varmış. Dido ve Ziko, hemen yanlarına yaklaşmışlar. "Merhaba! Benim adım Liyo," demiş haritayı tutan dinozor. "Burası Büyülü Orman. Ama burada bir sorun var. Ormanın derinliklerinde kaybolmuş bir renk var ve onu bulmamız lazım!"
Kayıp Renk
Dido ve Ziko hemen heyecanlanmışlar. "Kayıp bir rengi bulmak mı? Harika! Biz de geliyoruz!" demişler. Liyo, gülümseyerek haritayı uzatmış. "Bu harita, kayıp rengi bulmamıza yardımcı olacak," demiş. Tavşan, "Ben de size yardımcı olabilirim! Hızlıyım ve doğru yolda gidip gitmediğinizi görebilirim," diye eklemiş.
Üç arkadaş, haritayı inceleyerek yola koyulmuşlar. İlk durakları, rengarenk çiçeklerin olduğu bir alana varmış. Dido, "Burası çok güzellik dolu!" demiş, etrafa bakarak. Ama tavşan hemen onları uyarmış, "Evet, ama dikkatli olun! Burası biraz kaygan." Dido ve Ziko, tavşanın uyarısını dinleyerek dikkatli olmuşlar. Çiçeklerin arasında zıplayıp etrafa gülücükler saçarken, Liyo haritayı incelemeye devam etmiş.
Yolda ilerlerken, aniden bir gürültü duyulmuş. Dido ve arkadaşları durup bakmışlar. Gürültünün kaynağında, kocaman bir kaya varmış ve altında küçük bir kuş sıkışmış. Dido, hemen "Biz ona yardım etmeliyiz!" demiş. Ziko ve Liyo, Dido’nun önerisini hemen kabul etmişler. Üçü birlikte tüm güçleriyle kayayı kaldırmaya çalışmışlar. Birkaç denemeden sonra, nihayet taş yerinden oynamış ve kuş serbest kalmış. Kuş gülümseyerek, "Siz ne kadar cesur dinozorlarsınız! Teşekkür ederim," demiş.
Büyülü Orman’ın sırları
Kuş, onlara ormanda kaybolmuş renk ile ilgili bir ipucu vermiş. "Yukarıdaki göldeki su, kaybolan rengin nerede olduğunu gösteriyor. Ama oraya ulaşmak için bazı engelleri aşmanız gerekecek," demiş. Üç arkadaş heyecanla göle doğru yola çıkmışlar.
Gola ulaştıklarında, suyun yüzeyinde parlayan bir ışık görmüşler. "İşte orada!" diye bağırmış Dido. Ancak gölün kenarında büyük ve engelleyici bir çalı varmış. "Bu çalıyı nasıl aşacağız?" diye sormuş Ziko. Liyo, "Bunu aşmanın bir yolu var, birlikte düşünmeliyiz!" demiş.
Dido, Ziko ve Liyo hiç düşünmeden çalıları aştıkları anda, ışık daha da parlamış. Dido, "Hadi, gelin ışığa yaklaşalım!" demiş. Yavaşça ışığın yanına giden dinozor arkadaşları, ışığın içinden çok güzel bir renk çıkacağını düşünmüşler. Dido, Ziko ve Liyo hep birlikte "Renk, bize gel!" diye seslenmiş.
Ve birden, ışık patlayarak gökyüzünde muhteşem bir gökkuşağı oluşturmuş. "Bu kaybolmuş renk, bizlerin dostluğu ve sevgisi sayesinde geri döndü!" demiş tavşan sevinçle. Dido, Ziko ve Liyo, gökkuşağının renkleri ışığında birbirlerine sarılmışlar. Orman, onların dostlukları sayesinde daha da güzel olmuş.
Masalın Sonu
Dido, Ziko ve Liyo, ormanda çıkardıkları bu macerayı asla unutmayacaklarını biliyorlarmış. Artık sadece dinozor dostları olarak değil, aynı zamanda cesur kalpleri ve yardımlaşma ruhlarıyla dost olmuşlar. Ormanda, kaybolmuş renkler bile onların dostluğundan esinlenerek geri dönebilirmiş. Herkes, onların ne kadar özel bir bağ kurduğunu görmüş.
Ve bu dostluk, ormanın derinliklerinden, dinozorların dünyasına yayılmış. Artık herkes, dostluğun, cesaretin ve yardımlaşmanın önemini biliyormuş. Ormanın içinde saklambaç oynarken, dinozorlar bazen birbirlerine, "5 yaş dinozor hikayesi gibi!" diyerek gülüşürlermiş. Yani her dinozor, ormandaki maceralarında yeni renkler ve yeni dostluklar keşfetmeye devam etmiş.
Ve işte böylece, büyülü ormanda yaşam ve dostluk dolu günler geçirmeye devam etmişler. Herkes gülerken, ormanın güzellikleri de parlamış. Bir gün, kim bilir belki siz de bu ormanda dinozor arkadaşlarıyla oynama şansını yakalarsınız. Masal da burada sona erer, ama dostluğun ve maceranın sonu yoktur.
