Güneş batarken ormanın derinliklerinde hafif bir rüzgâr esiyordu. İlk bölümde gizemli yolculuklarına başlayan Elif, Arda ve minik dostları Luma, sabaha kadar yürüyüp küçük bir dere kenarında dinlenmişlerdi. Uyandıklarında ise karşılarında parlayan, gökyüzünün yıldızlarıyla yarışan bir patika buldular. Bu patikanın ortasında binlerce küçük taş vardı. Ama bu taşlar sıradan değildi. Taşlardan fısıltılar yükseliyordu… “Elif… Arda…” diye…
Geniş bir savanın ortasında, altın otların arasında Kral Aslan yaşarmış. Gür sesiyle herkes ona saygı duyarmış; ama bazen aslan öyle gürler, öyle hızlı yürürmüş ki, küçük hayvanlar korkup saklanırmış. Bir gün, aslan su içmek için göle yaklaştığında, su kenarında titreyen minik bir serçe görmüş. — Neden titriyorsun küçük dost? demiş aslan. Serçe ürkekçe kanatlarını toplamış….
Bir varmış bir yokmuş…Uzak diyarların en gizemli köşesinde, büyük dağların ardında, sonsuz gibi görünen Kayıp Orman varmış. Bu ormanın adı boşuna “kayıp” değilmiş, çünkü içine girenler çoğu zaman yolunu kaybeder, günlerce dolaşır ama bir türlü çıkışı bulamazmış. Köy halkı bu ormanın içinde sihirli yaratıkların yaşadığına inanırmış. Çocuklara “Sakın ormana yalnız başına girmeyin” derlermiş. Fakat köyde…
Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, uzak diyarlarda yemyeşil ağaçlarla çevrili, kuşların cıvıldadığı, derelerin şırıl şırıl aktığı büyülü bir orman varmış. Bu orman o kadar güzelmiş ki, gökyüzünde dolaşan bulutlar bile oraya uğramadan geçmezmiş. Ormanın içinde yaşayan hayvanlar, dostluk ve sevgi içinde yaşar, birbirlerine yardım etmekten asla geri durmazlarmış. Ormanın tam…
Bir zamanlar, yeşillikler içinde küçük bir köy vardı. Bu köyün adı Gültepe idi. Köy halkı huzur içinde yaşar, gündüzleri tarlalarda çalışır, akşam olunca köy meydanında toplanıp sohbet ederlerdi. Bu köyde yaşayan Deniz adında on yaşında bir çocuk vardı. Deniz’in en büyük hayali, bir gün köyün dışında kalan ve kimsenin girmeye cesaret edemediği Gizemli Ormanı keşfetmekti….