Güneşin parlak olduğu bir sonbahar sabahı, köyün kenarındaki eski bahçede iki kardeş yaşarmış: Mira ve Ali. Bahçenin ortasında, herkesin hayranlıkla baktığı kocaman bir elma ağacı varmış. Efsaneye göre bu ağaç, yılda yalnızca bir kez altından parlayan bir elma verirmiş. O elmayı kim gönülden ve adilce paylaşırsa, köye bereket gelirmiş. Mira sabırlı ve düşünceliymiş; Ali ise…
Akşam rüzgârının ipek gibi hafiflediği, pencerelerin ardında sarı ışıkların tek tek yandığı küçük bir kasabada, Ela adında meraklı bir çocuk yaşardı. Ela’nın en iyi arkadaşı, süt köpüğü renginde, gözleri yarı kapalı gezen uykucu bir kediydi: Mirmir. Mirmir’in en büyük meziyeti, ninnileri duyduğu anda sakince kıvrılıp mırıldamaya başlamasıydı—sanki içindeki minik motor çalışır, evi huzurla doldururdu. O…
Bir zamanlar rengârenk çiçeklerle kaplı, ağaçların meyvelerle dolu olduğu huzurlu bir ormanın derinliklerinde minik bir ayıcık yaşarmış. Bu tatlı ayıcığın adı Momoymuş. Momo, kocaman gözleri, pofuduk patileri ve karnında taşıdığı kalp şeklinde beyaz bir tüyle herkesin sevgilisiymiş. Ama Momo’nun bir sorunu varmış: renkleri karıştırıyormuş! Kırmızı elmayı mavi sanıyor, sarı papatyayı beyaz zannediyor, yeşil yapraklara turuncu…
🐇 1. Bölüm: Ormanın En Meraklısı Bir varmış bir yokmuş… Uzak diyarlarda, yemyeşil ormanların içinde minik bir tavşan yaşarmış. Adı Bıcırık’mış. Bıcırık bembeyaz tüyleri, kocaman kulakları ve pıtı pıtı adımlarıyla herkesin sevgilisiymiş. Ama Bıcırık’ın bir özelliği varmış: çok meraklıymış! Ne görse hemen koşar, bakar, sorar, araştırırmış. Bir kelebek mi uçar? Hemen peşine düşer. Rüzgâr mı…
Bir zamanlar, Uykulu Ormanı’nın derinliklerinde yaşayan minik bir tavşan vardı. Adı Pufidik’ti. Pufidik, tüm gün ormanda zıplar, çiçek koklar ve arkadaşlarıyla oyun oynardı. Ama onun en sevdiği şey, geceleri gökyüzüne bakıp parlak Ay’ı izlemekti. Ancak bir gece, gökyüzüne baktığında Ay yerinde yoktu! 🌌 “Ay kaybolmuş!” dedi Pufidik, gözleri kocaman olmuştu. Herkes uyuyordu ama Pufidik endişeliydi….