Akşam rüzgârının ipek gibi hafiflediği, pencerelerin ardında sarı ışıkların tek tek yandığı küçük bir kasabada, Ela adında meraklı bir çocuk yaşardı. Ela’nın en iyi arkadaşı, süt köpüğü renginde, gözleri yarı kapalı gezen uykucu bir kediydi: Mirmir. Mirmir’in en büyük meziyeti, ninnileri duyduğu anda sakince kıvrılıp mırıldamaya başlamasıydı—sanki içindeki minik motor çalışır, evi huzurla doldururdu. O…
Güneşin altın sarısı ışıklarını yemyeşil çayırlara gönderdiği, tavukların “gıt gıt gıdak” diyerek neşeyle dolaştığı, kuzuların “mee mee” diye annelerini aradığı şirin bir çiftliğin tam ortasında, minicik bir civciv yaşardı. Bu civcivin adı Cino’ydu. Cino, kardeşlerinin en küçüğüydü. Tüyleri limon sarısı, gagası minicik bir portakal parçası gibiydi. Ama Cino’yu diğerlerinden ayıran bir şey vardı: O, her…
Bir zamanlar, insanların uğramaya çekindiği, gizemli ama büyülü bir orman varmış. Bu ormanın adı Fısıldayan Ağaçlar Ormanıymış. Çünkü burada yaşayan ağaçlar, rüzgâr estiğinde sadece yapraklarını hışırdatmakla kalmaz, aynı zamanda fısıltılarla konuşurlarmış. Küçük bir köyde yaşayan Lina, meraklı ve cesur bir kızmış. Herkes ormana gitmekten korkarken, Lina geceleri penceresinden gelen ağaç fısıltılarını duyuyormuş. Bir gece, fısıltı…