Bir varmış, bir yokmuş…Uzak diyarlarda, gökyüzüne komşu, bulutların üzerinde kurulu masmavi bir köy varmış. Bu köyün adı Gökyüzü Bahçesi imiş. Gökyüzü Bahçesi’nde ne ağaçlar yere dikilir ne de çiçekler toprakta açarmış. Her şey havada süzülür, rüzgarın şarkısıyla dans edermiş. Köyde yaşayan herkes, bulutlardan yapılmış küçük evlerde otururmuş. Evlerin bacasından duman yerine minik pamuk tüyleri çıkarmış….
Bir zamanlar rengârenk çiçeklerle kaplı, ağaçların meyvelerle dolu olduğu huzurlu bir ormanın derinliklerinde minik bir ayıcık yaşarmış. Bu tatlı ayıcığın adı Momoymuş. Momo, kocaman gözleri, pofuduk patileri ve karnında taşıdığı kalp şeklinde beyaz bir tüyle herkesin sevgilisiymiş. Ama Momo’nun bir sorunu varmış: renkleri karıştırıyormuş! Kırmızı elmayı mavi sanıyor, sarı papatyayı beyaz zannediyor, yeşil yapraklara turuncu…
🐘 1. Bölüm: Sessiz Sabah Bir zamanlar Uzak Orman’da, minik bir fil yaşarmış. Adı Pıtırcık’mış. Kulakları kocaman ama yüreği daha da büyükmüş. Pıtırcık her sabah rüzgârla oyun oynamayı çok severmiş. Ama bir sabah uyandığında her şey suskunmuş. Yapraklar kıpırdamıyor, ağaçlar sallanmıyor, rüzgâr hiç esmiyormuş. Pıtırcık burnunu kaldırmış: — Rüzgâr nereye gitti acaba? 🌬️ 2. Bölüm:…
🐇 1. Bölüm: Ormanın En Meraklısı Bir varmış bir yokmuş… Uzak diyarlarda, yemyeşil ormanların içinde minik bir tavşan yaşarmış. Adı Bıcırık’mış. Bıcırık bembeyaz tüyleri, kocaman kulakları ve pıtı pıtı adımlarıyla herkesin sevgilisiymiş. Ama Bıcırık’ın bir özelliği varmış: çok meraklıymış! Ne görse hemen koşar, bakar, sorar, araştırırmış. Bir kelebek mi uçar? Hemen peşine düşer. Rüzgâr mı…
Bir varmış, bir yokmuş. Kocaman ormanın içinde, minik bir ayıcık yaşarmış. Adı Bubu’ymuş. Bubu çok meraklı ve oyuncu bir ayıcıkmış. Bir sabah uyanmış, gökyüzüne bakmış ve gökyüzünde uçuşan balonlar görmüş. Balonlar kırmızı, mavi, sarı, yeşil… Her biri birbirinden güzelmiş! Bubu heyecanla annesinin yanına koşmuş: — Anne! Gökyüzünde ne güzel renkli şeyler uçuyor! Annesi gülümsemiş: —…
Bir zamanlar, zamanı ölçen saatlerin bile unuttuğu bir kasaba varmış: Zamandura. Bu kasabada insanlar hiç acele etmez, çocuklar gün boyunca oyun oynar, büyükler çay içerken gökyüzüne bakarmış. Ama herkesin evinde bir Zaman Saati varmış. Bu saatler, zamanı değil, duyguları ölçermiş. Eğer mutluysan hızlı, üzgünsen yavaş çalışırmış. Ve kimsenin saati diğerininkiyle aynı çalışmazmış. Küçük Ela, sabah…
Bir zamanlar, Uykulu Ormanı’nın derinliklerinde yaşayan minik bir tavşan vardı. Adı Pufidik’ti. Pufidik, tüm gün ormanda zıplar, çiçek koklar ve arkadaşlarıyla oyun oynardı. Ama onun en sevdiği şey, geceleri gökyüzüne bakıp parlak Ay’ı izlemekti. Ancak bir gece, gökyüzüne baktığında Ay yerinde yoktu! 🌌 “Ay kaybolmuş!” dedi Pufidik, gözleri kocaman olmuştu. Herkes uyuyordu ama Pufidik endişeliydi….
Küçük bir köyde, bulutlara aşık bir çocuk yaşarmış. Adı Rüzgarmış. Gözlerini her sabah gökyüzüne diker, bulutların şekillerine bakar, onlarla konuşurmuş. “Bugün kimsin bakalım? Tavşan mı, gemi mi yoksa koca bir ejderha mı?” dermiş. Bir gün, çok parlak bir yıldız, gündüz vakti gökyüzünde belirivermiş. Sadece Rüzgar’ın görebildiği bu yıldız, ona şöyle seslenmiş: “Sen, hayal kurmayı unutmayanlardan…
Bir varmış bir yokmuş… Uzak diyarların birinde, ayakkabı giymenin yasak olduğu bir krallık varmış. Bu krallığın adı Ayakkabısız Krallıkmış ve halkı yere çıplak ayakla basmanın doğayı hissetmenin en güzel yolu olduğuna inanırmış. Bu krallıkta yaşayan küçük bir çocuk varmış: Zeno. Zeno her gün çimenlerde koşar, nehir kenarlarında yürür, taşların üzerinden atlayarak oynarmış. Fakat bir gün…
Bir zamanlar, gökyüzünün en yüksek noktasında yalnızca geceleri ortaya çıkan gizemli bir şehir varmış. Bu şehre sadece çocukların rüyalarıyla ulaşılabilirmiş ve adı da Yıldız Tozu Şehriymiş. Bu şehir, gece olunca parlayan yıldızlardan yapılmış evlerle, gümüşten sokaklarla ve gökyüzünde yüzen gondollarla doluymuş. Bir gece, küçük bir çocuk olan Mira, uyumadan önce pencereye bakarken bir yıldız kaydığını…